رفتی و با تلخی این فاصله ها درگیرم

برای اثبات کمال نا مردی آنان، تنها همین بس که در مقابل قلب ساده و فریب خورده ی یک زن٬ احساس

می کنند مردند.

تا وقتی که قلب زن عاشق نشده٬ پست تر از یک ولگرد٬ عاجزتر از یک فقیر و گداتر از همه ی گدایان

سامره. پوزه بر خاک و دست تمنا به پیشش گدایی میکنند اما وقتی که خیالشان از بابت قلب زن راحت

شد٬ به یک باره یادشان می افتد که خدا مردشان آفرید!!

و آنگاه کمال مردانگی را در نهایت نا مردی جست و جو میکنند

دکتر شریعتی